Bijna veertig jaar na dato hoorde Coos Huijsen het pas: hij was de eerste parlementariër ter wereld geweest die was uitgekomen voor zijn homoseksualiteit. In 2013 kreeg Huijsen een belletje van de Amerikaanse politicoloog Andrew Reynolds, die bezig was met een boek over lhbti-politici en zijn primeur uit 1976 had ontdekt.
Reynolds spoorde Huijsen aan om een boek te schrijven over zijn leven. Dat werd Homo politicus (2016). Bij de boekpresentatie kreeg Huijsen van de Amsterdamse burgemeester Eberhard van der Laan de Frans Banninck Cocqpenning voor zijn inzet voor de stad. Een jaar later werd hij benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
In de jaren zeventig zat Huijsen twee korte periodes in de Tweede Kamer, voor de CHU en als onafhankelijk lid. Daarna zou hij altijd maatschappelijk betrokken blijven: als luis in de pels van de PvdA, als rector van het Gerrit van der Veencollege in Amsterdam, als Oranjekenner en als oprichter van het Blauwe Fonds voor lhbti-emancipatie.
Huijsen maakte zich steeds meer zorgen om de staat van die emancipatie. Dat de homo-acceptatie onder druk stond, zag hij al als rector. Hij weet dat aan een veranderende leerlingenpopulatie, die steeds meer een niet-westerse migratieachtergrond had, en de politiek en maatschappij die homo-emancipatie als vanzelfsprekend beschouwden.
Na een kort ziekbed overleed Huijsen vorige week, vijftig jaar na zijn publieke coming-out. Hij werd 87 jaar. Lees de rest van de necrologie bij NRC.
Ik schoof zondagavond ook aan bij het radioprogramma Wat Blijft (Human) op NPO Radio 1 om over het leven van Coos Huijsen te vertellen.
