In de laatste aflevering over lhbti-rechten wereldwijd in NRC, hebben we het ook over Nederland. Mandula van den Berg en ik begonnen dit artikel om het eens over ‘homonationalisme’ te hebben, de opvatting dat homo-emancipatie in het eigen land is afgerond, in tegenstelling tot in het buitenland, dat we daarom buiten de deur zouden moeten houden. Dat idee is niet nieuw: Pim Fortuyn droeg het al uit. De PVV en recenter ook Stichting De Roze Leeuw nog steeds.
Maar we zagen dat een andere groep inmiddels luider klinkt, die internationaal al wat langer de ‘antigenderbeweging’ wordt genoemd. Dat is niet echt één georganiseerde beweging, maar een allegaartje van groepen (vaak religieus en/of conservatief) die moeite hebben met nieuwere definities van de man, de vrouw en het gezin. Het is geen grote groep in Nederland, en lijkt ook niet te groeien, maar is wel steeds zichtbaarder. Zoals tijdens het protest tegen voorlezende dragqueens in april. Lees bij NRC.
Zie ook de eerste aflevering van de serie, over de belangrijkste trends rond lhbti-rechten wereldwijd: Lhbti-rechten zijn een symbool geworden van vooruitgang, en dat heeft ook een nadeel.
Menno Sedee 