Dat blijkt uit het vijfde deel van mijn serie over mannenemancipatie bij Vrij Nederland. Enkele bevindingen (ik viel regelmatig van m’n stoel):
👩⚕️ Vrouwen vinden dat ze alles kunnen worden. Mannen, verrassend genoeg, vinden dat niet. Een rapport van Atria, kennisinstituut voor emancipatie en vrouwengeschiedenis, uit 2022, dat voor zover ik kan zien geen enkele aandacht kreeg in de media, concludeerde dat jongvolwassen mannen zich in hun studie- en beroepskeuze laten leiden door hun eigen genderstereotypen. Vrouwen niet.
👷♀️ De desegregatie van de arbeidsmarkt is dan ook eenrichtingsverkeer. Uit CBS-cijfers blijkt dat het aandeel vrouwen de laatste twintig jaar is gegroeid in de meest ‘mannelijke’ sectoren (techniek, ICT, transport en logistiek). Het omgekeerde is niet het geval. Sterker nog, het percentage mannen in ‘pedagogische beroepen’ is met bijna 4 procentpunten gedááld.
👨⚕️ De overheid heeft ‘geen specifiek’ beleid om mannen naar de verpleegkunde (87 procent vrouw, enorm personeelstekort) te trekken. Ook beroepsvereniging V&VN (Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland) niet. Het woord ‘mannen’ (of vrouwen, of geslacht, of gender) komt zelfs niet voor in haar meerjarenbeleidsplan.
👩🏭 De missie van VHTO (meer vrouwen in techniek/bèta/ict) wordt juist ‘toegejuicht’, zegt directeur Sahar Yadegari. ‘Onze missie is “stoer”. Andersom, de boodschap “mannen moeten meer zorgen” vinden mensen raar.’
👨🏫 Tegelijkertijd is het onderwerp ‘mannen in basisonderwijs’ ‘van elke overlegtafel gedonderd’, zeggen de mannen achter Meestert!. Zij zitten in de alliantie Divers voor de klas, maar die focust in hun ervaring vooral op culturele diversiteit. ‘Je wil voorkomen dat je als antifeminist te boek komt te staan.’
💰 Om het lerarentekort aan te pakken gaat 1,5 miljard euro per jaar naar het onderwijspersoneel, werd in 2022 afgesproken in het Onderwijsakkoord. De term ‘mannen’ (of ‘vrouwen’) komt niet voor in het akkoord, terwijl het aandeel mannelijke leerkrachten in het basisonderwijs alleen maar daalt (nu 17 procent).
🗒 Hoewel de overheid zegt het belangrijk te vinden dat mannen en vrouwen werk- en zorgtaken beter verdelen, heeft het ‘geen specifiek beleid’ om mannen te stimuleren in deeltijd te werken. Het financierde in 2023 wel een campagne om vrouwen vaker te laten werken.
🕔 Terwijl: deeltijdwerkende vrouwen zijn niet per se een probleem. Al vanaf twintig uur per week zijn de meeste mensen economische zelfstandig, schrijft Atria. Het kennisinstituut pleit daarom voor een ‘omdraaiing’ van het narratief in het emancipatiebeleid: niet het deeltijdwerken van vrouwen, maar het voltijdwerken van mannen en hun afwezigheid in zorgtaken houdt genderongelijkheid in stand.
Lees het hele artikel bij Vrij Nederland.
Dit artikel is onderdeel van mijn serie over mannenemancipatie bij Vrij Nederland. Vorige afleveringen:
Deel 1: De man als probleem: op zoek naar een nieuwe definitie van mannelijkheid
Deel 2: Thuisblijfvader Tim Gouw: ‘Zorgen is cool’
Deel 3: Helpt jongenscoaching tegen de ‘jongenscrisis’ in het onderwijs?
Menno Sedee 