Onder het mom van ‘dan hebben we dit maar gehad’, begint Eke Krijnen haar boek over queer ouderschap met de ‘Feiten over het ontstaan van ons gezin’: ‘Mischa leverde het sperma. Maud baarde Kristoffer. Ik baarde Ture.’
Er zijn weinig krachtigere manieren om Een echte ouder, Krijnens debuut, te beginnen. Inderdaad, net als in elk ander gezin was er sperma, en iemand die baarde. Punt. Meerouderschap als een verpletterende alledaagsheid. Mischa is een goede vriend van Eke en Maud, die geliefden zijn, en is net zo goed ouder van de twee kinderen. Ze wonen bij elkaar in de buurt, en wisselen de zorg af.
Na de feiten beschrijft Krijnen in de rest van de essaybundel wat wij van het ouderschap, en in het bijzonder moederschap, hebben gemáákt. Ze fileert de mythes en werkelijkheden rond het krijgen en opvoeden van een kind minutieus, in een vurig betoog voor erkenning van haar meeroudergezin, als een kronkelende draak die haar taaie vijand (heteronormativiteit) van allerlei kanten bestookt.
Menno Sedee 