Mannen maken twee keer zo vaak een einde aan hun leven als vrouwen. Toch hebben vrouwen twee keer zo vaak een depressie. Maar zijn mannen echt minder depressief, of verbergen ze het gewoon beter? De suïcidecijfers wijzen op het laatste.
In de derde aflevering van mijn serie over mannenemancipatie in Vrij Nederland duik ik in deze ‘depressie-paradox’. En wat blijkt: we missen een hoop depressieve klachten bij mannen. Enkele redenen:
🤐 Mannen vertellen het vaak niet. Oud-profvoetballer Gianni Zuiverloon: ‘Mannen vinden het moeilijk om zich kwetsbaar op te stellen, willen geen hulp vragen, alles zelf oplossen, omdat ze denken dat ze anders zwak zijn.’
🤔 Mannen herkennen depressies moeilijk bij zichzelf. Psychosociaal therapeut Jeremy Heshof: ‘Mannen komen nooit bij mij met: ik heb een depressie. Ze melden zich vaker met vage klachten: ik zit niet lekker in m’n vel, op mijn werk loopt het niet goed, de kinderen vallen me zwaar.’
🍺 De hulpverlening herkent mannen minder snel als depressief. Universitair hoofddocent Marieke Bos: ‘Het lijkt erop dat depressie zich anders bij mannen uit.’ Mannen maskeren hun depressieve klachten vaak door naar alcohol, drugs of porno te grijpen. Ze worden eerder behandeld voor een verslaving.
Lees verder bij Vrij Nederland.
En de vorige twee afleveringen zijn hier (Helpt jongenscoaching in het onderwijs?) en hier (Op zoek naar een nieuwe definitie van mannelijkheid) te lezen.
Update (16 maart): het vierde deel is uit! (Mannen moeten óók emanciperen op de arbeidsmarkt)
Menno Sedee 